யாழ் மருத்துவ பீடத்தில் நாடகங்கள் | நேர்முகம்

நேர்முகம்:  உளமருத்துவ நிபுணர் சா. சிவயோகன்

நேர்முகம் கண்டவர்:   தி. முகுந்தன், 33ம் அணி.

இந்த நேர்காணலானது யாழ் மருத்துவ மாணவர்களினால் மார்கழி 2014 இல் வெளியிடப்பட்ட சஞ்சிகை - "நாடி" மலர் 12 இல் பிரசுரிக்கப்பட்டது.

எங்களது மருத்துவபீடத்துடன் தொடர்புடைய நாடக வரலாற்றைக் கூறமுடியுமா?


வரலாறு எழுதுவதற்கான குறிப்புகள் எதுவும் என்னிடமில்லை. ஆயினும் எனது ஞாபகங்கள் மற்றும் மனப்பதிவுகளின் அடிப்படையில் சில தகவல்களைத் தந்துதவ முயல்கிறேன்.

கொழும்பு மற்றும் பேராதனைப் பல்கலைக்கழக மரபுகளை அடியொற்றி,  எமது மருத்துவ பீடத்திலும் அதனுடைய தொடக்க காலத்தில் இருந்து வருடாந்த விழாக்கள்,கொண்டாட்டங்கள் போன்றவற்றில் நாடகங்கள் அரங்கேற்றப்பட்டன.அந்நாடகங்கள் வைத்தியர்களாலும் மருத்துவ பீட மாணவர்களாலும் அளிக்கை செய்யப்பட்டன. பொதுவாக மகிழ்வூட்டல் என்பதே அந்நாடகங்களின் முக்கியமான இலக்காக இருந்தமையினால் பல சந்தர்ப்பங்களில் மருத்துவத்துறை சார்ந்த சம்பவங்கள் மற்றும் நபர்கள் மீதான பிரதிபலிப்புகளும், பாலியல் சார்ந்த (வக்கிரமான) விடயங்களும் அந்நாடகங்களில் முக்கியத்துவம் பெற்றதாக அறிகிறேன்.

ஆயினும் எண்பதுகளின் ஆரம்ப மற்றும் நடுப் பகுதிகளில் ஏற்பட்ட அரசியல் மற்றும் சமூக இயக்கப்பாடுகள் மருத்துவ பீடத்தினை,குறிப்பாக மருத்துவ பீட மாணவர்களை மிகவும் பாதித்தன. (அன்றும் சரி, இன்றும் சரி மருத்துவபீட மாணவர்கள் சமூகத்தின் இயல்புகளைத் தமக்கேயுரிய வகையில் பிரதிபலித்துக் கொண்டுதான் இருக்கின்றார்கள்). மருத்துவபீட மாணவர்கள் பலர் அக்காலத்தில் சமூகத்தின் தேவைகளாகவிருந்த பல விடயங்களில் தங்களை ஈடுபடுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னுமொரு வகையில் சொல்வதானால் அவர்கள் சமூகம் தொடர்பான பலவிடயங்களில் மிகுந்த கூருணர்வோடும்இ அக்கறையோடும் தமது எதிர்வினைகளைக் கருத்துக்களாகவும் செயல்களாகவும் வெளிக்காட்டினார்கள்.

அவ்வகையான ஒரு காலப் பகுதியில்தான் 1986இல் யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக் கழகத்தில், முதன்முதலாக மருத்துவ பீடத்தில், மாணவர்களின் மருத்துவத்துக்குப் புறம்பான திறமைகளை வெளிக்கொணரும் வகையில், மருத்துவ வாரம் (அது ஆரம்பத்தில் ஒரு வாரம் மட்டுமே இருந்தது – பின்னர் நிலைமைகள் மாறிப்போயின) ஆரம்பமானது. மருத்துவ வாரப் போட்டிக்காக அந்த வருடத்தில் அரங்கேற்றப்பட்ட நாடகங்கள் மருத்துவ பீடத்தின் வழமையான செல்நெறியை மாற்றியமைத்தன. அந்நாடகங்களில் மருத்துவபீட மாணவர்கள் வெவ்வேறுபட்ட சமூகம் சார்ந்த பிரச்சினைகளின் மீது தமது தனித்துவமான பார்வைகளைப் பிரதிபலித்தார்கள். அந்த நாடகங்கள் மருத்துவ பீடத்திற்குள்ளும், பல்கலைக் கழகத்தின் ஏனைய பீடங்களிலும் ஆரோக்கியமான அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தின.

அதனைத் தொடர்ந்து வந்த பல வருடங்களில் மருத்துவ வாரங்களை அடியொற்றி மருத்துவ பீடமாணவர்களால் அரங்கேற்றப்படும் ஐந்து நாடகங்களையும் பார்த்து இரசிப்பதற்கென வைத்திய நிபுணர்களும், வைத்தியர்களும், ஏனைய பீட விரிவுரையாளர்களும் மாணவர்களும் வருகை தருவார்கள். ஆரம்பத்தில் மருத்துவ பீடத்தில் அளிக்கை செய்யப்பட்ட நாடகங்கள் காலப்போக்கில் கைலாசபதி மண்டபத்தில் அரங்கேறின. கைலாசபதி மண்டபம் எப்போதும் நிறைந்து வழியும்.

இவ்வாறான “வழமையான” நாடகச் செயற்பாடுகளைவிட, மருத்துவ பீடத்தில் உள்ள எல்லா அணிகளிலுமுள்ள ஆர்வமுள்ள மாணவர்கள் இணைந்தும் சில நாடகங்களை உருவாக்கி சமூகத்திற்கு அளிக்கை செய்திருக்கின்றார்கள். 1992ம் ஆண்டில் அரங்கேறிய “அன்னை இட்ட தீ” எனும் நாடகமும், 1999ம் ஆண்டில் அரங்கேங்கேறிய “வேள்வித் தீ” எனும் நாடகமும் மருத்துவ பீட வரலாற்றில் மாத்திரமல்ல, ஈழத்து நாடக வரலாற்றிலும் மைல்கற்களாக அமைந்தன.

2000ம் ஆண்டுகளிலிருந்து நிலைமைகள் மெல்ல மெல்ல மாற்றம் கண்டன. யாழ்ப்பாணச் சமூகம் தனது வழமையான கடும் உழைப்பு, விடாமுயற்சி, இலட்சியப் பிடிப்பு என்பவற்றில் களைப்படைந்து சலித்துப்போகத் தொடங்கிய காலமாக அது இருந்தது. அத்துடன் 80 களில் தொடங்கி 90 களின் பிற்பகுதி வரை நாடகம் எனும் விளைதிறன் மிக்க ஊடகம் நேரடியான அரசியல் தேவைகளுக்காகயும் பாவிக்கப்பட்டமையினால், நாடகங்களுக்கு அக்கால ஆட்சியாளர்களால் நேரடியான, மற்றும் மறைமுகமான நெருக்குதல்களும் ஏற்பட்டன. இவ்விரண்டு காரணிகளும், இன்னும் ஆராயப்பட வேண்டிய பல காரணிகளும் சேர்ந்து மருத்துவ பீட மாணவர்களிலும் நாடகம் தொடர்பான ஆர்வத்தை அற்றுப் போகச் செய்தன. பல மருத்துவ வாரங்களில் ஐந்து நாடகங்களைக் கூட அரங்கேற்ற முடியாமல் போனது. அரங்கேறிய பல நாடகங்களும் ஏனோ தானோ என்றிருந்தன. எனக்குத் தெரிந்த அளவில் சமூக அக்கறையுடனான மருத்துவ வாரத்திற்குப் புறம்பான நாடகங்கள் எவையும் அக்காலப்பகுதியில் உருவாகவில்லை. ஆயினும் 2010 களில் ஏற்பட்ட சடுதியான சூழல் மாற்றம் மருத்துவ பீட மாணவர்களிலும் சில அதிர்வுகளை ஏற்படுத்தியிருப்பது அவர்களது அண்மைக் காலத்து ஆய்வுப் பரப்புகளிலும், நாடகச் செயற்பாடுகளிலும் பிரதிபலிக்கின்றது. கடந்த சில வருடங்களாக சில நல்ல நாடகங்களைக் காணும் வாய்ப்புக் கிட்டியது. இது ஓர் ஆரோக்கியமான விடயமாகவே எனக்குப் புலப்படுகின்றது.

அண்மைக் காலத்து மருத்துவ பீட மாணவர்களின் நாடகங்கள்


நீங்கள் இரண்டு நாடகங்களைப் பெயரிட்டுக் குறிப்பிட்டீர்கள். அவற்றைப் பற்றிச் சிறிது கூறமுடியுமா?


யுத்தம் என்பது வெறுமனே வெற்றி தோல்விகளை மட்டுமல்ல,உயிரிழப்புகளை மட்டுமல்ல,சொத்துக்கள் நில புலங்களின் இழப்புகள் மட்டுமல்ல, அது விலைமதிக்க முடியாத உளப்பாதிப்புகளையும் ஏற்படுத்துகின்றது என்பதனை அக்காலத்து மருத்துவபீட மாணவர்கள் சிலர் கூற விழைந்தனர். அது “அன்னை இட்ட தீ” ஆக உருவெடுத்தது. யுத்தத்தின் விளைவால் உருவான “அன்னை இட்ட தீ” யில் பல தனிப்பட்ட நபர்களின் பிரச்சினைகள் வெளிக்கொணரப்பட்டாலும், அது காணாமற்போதல் எனும் விடயத்தையும், சித்திரவதைக்குட்படல் எனும் விடயத்தையும் மையமாகக் கொண்டிருந்தது. தனிநபர் உளவியல் பிரச்சினைகளுக்கு உதவிகளைப் பெற்றுக்கொள்ளுதல் நல்லது என்பதனையும் அது குறிப்பாக உணர்த்திற்று.யாழ். பல்கலைக்கழகத்தின் உளமருத்துவத் துறையும், நுண்கலைத் துறையும் இணைந்து இந்நாடகத்தைத் தயாரித்து வழங்கின.

எண்பத்தேழுகளில் இடம்பெற்ற கொடூர சம்பவங்கள் யுத்தகாலத்தில் இடம்பெறுகின்ற பாலியல் வன்முறைகள் பற்றிச் சிந்திக்கத் தூண்டியது. ஏறத்தாழப் பத்து வருடங்கள் கழித்து, அது “வேள்வித் தீ” யாகப் பரிணமித்தது. பாலியல் வன்முறை தொடர்பான தனிமனித உளவியல் தாக்கம் என்பதற்கும் அப்பால், அந்த நாடகம் பாலியல் வன்முறையோடு தொடர்புடைய சமூக பண்பாட்டு உளவியல் பற்றி உரத்துப் பேசியது. அந்த நாடகம் தான் சொல்ல வந்த கருத்துக்கு வலுசேர்ப்பதற்காக புராண இதிகாசங்களிலிருந்தும், ஷேக்ஸ்பியரிலிருந்தும் உதாரணங்களைத் தொட்டுச் சென்றது. அந்நாடகத்தில் மருத்துவ பீட மாணவர்களின் நடிப்பு சிலாகிக்கப்பட்டது.


 யுத்தம் பற்றியும் அதன் விளைவுகள் பற்றியும் கதைத்த நாடகங்கள்தான் பிரபல்யமாயினவா?


நிச்சயமாக அவ்வாறில்லை. ஒரு யுத்த சூழலில் யுத்தம் சம்பந்தமான விடயங்கள் முதன்மை பெறுவதும், பிரபல்யமடைவதும் தவிர்க்க முடியாதவையே. மறுபக்கத்தில் மருத்துவ பீடத்தில் எத்தனையோ வகையான நாடகங்கள் அளிக்கை செய்யப்பட்டு பார்வையாளரின் பாராட்டைப் பெற்றிருக்கின்றன. “முயலார் முயல்கிறார்” எனும் சிங்கமும் முயலும் கதை சிறுவர் நாடகமாக அளிக்கை செய்யப்பட்டது. மனித விழுமியங்கள் பெறுமானங்கள் பற்றிய ஒரு நாடகம் அளிக்கை செய்யப்பட்டது (மன்னிக்கவூம் பெயர் ஞாபகத்திற்கு வரவில்லை). எத்தனையோ விதமான மருத்துவம் சார்ந்த விடயங்கள் நாடகமாக அளிக்கை செய்யப்பட்டன. குறிப்பாக கருச்சிதைவு, பிள்ளையில்லாமை, தற்கொலை முயற்சிகள், காதல் பிரச்சினைகள், வெளிநாட்டு மோகம், அந்நிய கலாசாரத்துள் அகப்படல், பழைய வாழ்வுக்கு ஏங்குதல் போன்றயுத்தத்துடன்  நேரடியான தொடர்பில்லாத பல தொனிப்பொருள்களில் நாடகங்கள் அளிக்கை செய்யப்பட்டன. அவை யாவும் ஏதொவொரு வகையில் மருத்துவ மாணவர்களின் சிந்தனையை முத்திரையிட்டுக் காட்டின.

அண்மைக் காலத்தில் அரங்கேறிய நாடகங்கள் போர் முடிவுக்குக் கொண்டுவரப்பட்ட பின்னர் ஏற்பட்ட சிக்கல்களையும், சீரழிவுகளையும் தாக்கவன்மையோடு அளிக்கை செய்தன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் மருத்துவபீட மாணவர்கள் தத்தமது காலத்தில் அவர்களின் மனங்களைப் பாதித்த விடயங்களை நாடக வடிவில் வெளிப்படுத்துகிறார்கள். அதனை அக்கறையோடும், அர்ப்பணிப்போடும் செய்யும் பொழுது அது சிறந்ததொரு கலைப் படைப்பாக மிளிர்கின்றது.


ஒரு நாடகம் நடிகர்களிடையேயும் பார்வையாளர்களிடையேயும் எத்தகைய உளவியல் இயக்கப்பாடுகளை ஏற்படுத்துகின்றது?


நாடகத்தில் நடிப்பவர்கள் ஒரு பாத்திரமேற்று நடிக்கும்போது, நாடகத்தில் அந்தப் பாத்திரத்தின் தன்மை, தமது வாழ்வனுபவம், நெறியாளரின் எதிர்பார்ப்பு என்பவற்றினடிப்படையில் அந்தப் பாத்திரத்தை அளிக்கை செய்வார்கள். இவ்வாறு அளிக்கை செய்கின்றபோது சக நடிகர்களுடனும் பார்வையாளர்களுடனும் ஏற்படுகின்ற இடைவினைகள் அவர்களது நடிப்பிலும் சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றன. நடிகர்கள் சில கதாபாத்திரங்களில் நேரடியாகவோ, ஆழ்மனதின் ஊடாகவோ ஒன்றித்துப் போய்,தம்மை அப்பாத்திரங்களில் அடையாளம் கண்டு, அதனை அளிக்கை செய்வார்கள். இதன்போது அவர்கள் தங்களையும் அறியாமல் தமது உணர்ச்சிகளை எழுதப்பட்ட வசனங்கள் மூலமும்,எழுதப்படாத உணர்ச்சிகள் மற்றும் உடல்மொழி மூலமும் வெளியேற்றுவார்கள். அதன் மூலம் ஆறுதல் அடைவார்கள். பார்வையாளர்களும் பல நாடகங்களில் வருகின்ற சம்பவங்கள் மற்றும் கதாபாத்திரங்களில் தம்மை அடையாளங் காண்பார்கள். தம்மை அடையாளங் கண்டு, அப் பாத்திரங்களுக்கு நடக்கும் நன்மை, தீமைகள்- தமக்கு நடப்பதுபோல் உணர்ந்து, அப்பாத்திரங்களுடன் சேர்ந்து தமது உணர்ச்சிகளை வெளிப்படுத்துவார்கள். நல்ல கலைப்படைப்புகள் அவற்றை நுகர்பவர்கள் தம்மை அதில் அடையாளங் காணக்கூடிய வண்ணம் படைக்கப்பட்டிருக்கும்.

இதற்கும் மேலாக, கவனமாக வடிவமைக்கப்படுகின்ற நாடகங்கள் பார்வையாளரையும் தம்முடன் இழுத்துக் கொண்டு பயணிக்கும் ஆற்றலைக் கொண்டிருக்கும். இவ்வகையான நாடகங்களின் முடிவில் பார்வையாளர்கள் அந்த நாடகங்கள் கதைத்த விடயங்கள் பற்றிய சில கருத்துருவாக்கங்களைப் பெறுவார்கள்.


அப்படியாயின் நாடகம் என்ற கலைவடிவத்தின் பிரதான பணி உணர்ச்சிகளின் வெளியேற்றுகை என்பதுதானா?


அடையாளங் காணுதல், உணர்ச்சிகளின் வெளியேற்றம் என்பன முக்கிமானவையாக இருந்தாலும் நாடகம் எனும் கலை வடிவம் பல்வேறு தொழிற்பாடுகளை ஆற்றுகின்றது. மகிழ்வூட்டுதல், அறிவூட்டுதல், ஆராய்தல், தர்க்க ரீதியான சிந்தனைகளைக் கிளறுதல், அதிர்ச்சியளித்தல், நடத்தை மாற்றங்களைத் தூண்டுதல், மட்டில்லாக் கற்பனையில் சஞ்சரிக்க வைத்தல்; இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக கலைகளை நுகரும்போது ஏற்படுகின்ற “கலானுபவம்” எனும் உயரிய அனுபவத்தை உருவாக்குதல் போன்ற பல தொழிற்பாடுகளை நாடகங்கள் ஆற்றுகின்றன.


ஒரு மருத்துவ பீடத்தில் நாடகத்தின் பயன்பாடு என்ன?


கலைகள் ஒருவருடைய வாழ்வை செழுமையாக்கும் தன்மை வாய்ந்தவை. ஒரு நாடகத் தயாரிப்பில் ஈடுபடும் பொழுது, அது முறையாக நடைபெறும் பொழுது, அது ஒருவருக்கு மிகவும் செழுமையான அனுபவங்களைக் கொடுப்பதுடன் அவரது ஆளுமையிலும் சில மாற்றங்களை ஏற்படுத்துகின்றது. எதிர்கால மருத்துவர்கள் மிகவும் உளமுதிர்ச்சியடைந்தவர்களாக, மற்றவர்களின் துன்ப துயரங்களைப் புரிந்து கொள்பவர்களாக மாறவேண்டியது அவசியமானது. நிச்சயமாக நாடக அனுபவங்கள் அந்த மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும். அத்துடன் நாடகமானது மிகவும் தாக்க வன்மையுடைய ஓர் ஊடகமாக இருக்கின்றது. எனவே மருத்துவத் துறையினர் தம்மைச் சுற்றியுள்ள, தாமும் ஒரு அங்கமாயுள்ள சமுதாயத்திற்கு சில கருத்துக்களை, செய்திகளைச் சொல்வதற்கு நாடகம் எனும் சக்தி வாய்ந்த ஊடகத்தைப் பயன்படுத்தலாம். அது சிறிய குவியப்படுத்தப்பட்ட “சுகாதாரக் கல்வியூட்டல்” ஆக இருக்கலாம். அல்லது மிகவும் பரந்த, பொதுவான ஏதோவொரு பிரச்சினை அல்லது கருத்துருவாக்கம் சார்ந்ததாக இருக்கலாம். நாடகம் எனும் கலைவடிவம் மருத்துவத் துறையினரின் சிந்தனைகளை ஊடு கடத்தப் பயன்படலாம்.

இதற்கும் மேலாக நாடகத்தில் காணப்படும் “பாகமேற்று நடித்தல்” எனும் அம்சம் பல்வேறுவிதமான கல்விச் செயற்பாடுகளிலும், கல்வி அடைவு மட்டங்களின் கணிப்பீடுகளிலும் பயன்படுகின்றன. ஒருவருடையை மருத்துவ வரலாற்றை அறிந்து குறிப்பெடுக்கப் பழுகும் போதும், ஒருவரைப் பரிசோதிக்கப் பழகும் போதும், விதம் விதமான தொடர்பாடல் உத்திகளைக் கற்கின்ற போதும், வெவ்வேறு சந்தர்ப்பங்களில் மருத்துவர்கள் எவ்வாறு நடந்து கொள்ளலாம்? நடந்து கொள்ள வேண்டும்? என்பவற்றைக் கலந்துரையாடும் போதும் “பாகமேற்று நடித்தல்” எனும் உத்தியினைப் பயன்படுத்தலாம். யாழ்ப்பாணத்தில்; தாதிய மாணவர்களின் பயிற்சிகளின்போது “பாகமேற்று நடித்தல்” என்பது ஒரு கல்விச் செயற்பாடாகப் பயன்படுத்தப்படுகின்றது. அது மிகவூம் பயனுடையதாக, செயற்றிறன் மிக்கதாக இருந்தமையை என்னால் அவதானிக்க முடிந்தது.


எங்களிடம் இன்னும் பல கேள்விகள் இருக்கின்றன. அதனை இன்னுமொரு சந்தர்ப்பத்தில் கேட்கின்றோம். எமக்காக நேரம் ஒதுக்கித் தந்தமைக்கும், உங்களது கருத்துக்களுக்கும் எமது மனப்பூர்வமான நன்றிகள்.


நன்றி.

உங்களது கேள்விகள் என்னையும், நாம் கடந்து வந்த செழுமையான நாடக அனுபவங்களையும் மீட்டுப் பார்க்க உதவியது. நீண்ட காலத் தேக்க நிலையின் பின்னர் இப்பொழுதுதான் மெல்ல மெல்ல நல்ல நாடகங்கள் வெளிவரத் தொடங்குகின்றன. அவை காலத்தினதும் கருத்துருவாக்கங்களினதும் பிரதிபலிப்புகளாகக் காணப்படுகின்றன.

மருத்துவர்கள் அறிவு மற்றும் திறன் உடையவர்களாகவும், தொழின்வாண்மை கைவரப் பெற்றவர்களாகவும், மனிதத்துவப் பண்புகள் நிறைந்தவர்களாகவும், நல்லாசிரியர்களாகவும், இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக தம்மைப் போற்றி மதிக்கும் சமுகத்திற்குப் பொருத்தமான தலைமைத்துவத்தைத் தேவையான வேளைகளில் அளிக்கக் கூடியவர்களாகவும் மிளிர வேண்டும். அதற்கு மாணவர்களாக இருக்கும் பருவத்திலேயே ஒவ்வொருவரும் தம்மைச் சுற்றி என்ன நடந்து கொண்டிருக்கின்றது? என்பதனை உன்னிப்பாக அவதானிக்கப் பழகவேண்டும்.

<

p style=”text-align: justify;”>நாம் ஒவ்வொருவரும் நாம் சார்ந்த மருத்துவத் துறையைவிட இன்னும் ஒரு விடயத்திலாவது பரிச்சயம் உடையவர்களாக இருக்க வேண்டும். அது எமது வாழ்வின் ஏற்ற இறக்கங்களைச் சமநிலைப்படுத்த உதவும். அந்த வகையில் கலைகளில் பரிச்சயப்படுதலும், விளையாட்டுக்களில் ஈடுபடுவதும் மிகவும் பயனுடையவை. வாழ்த்துக்கள்.

You may also like...

1 Response

  1. Andy Somesan says:

    Dear Readers,

    I am glad that the fine arts performance is at peak in Jaffna Medical Faculty. Thanks to Dr. Sivajokan for promoting such a wonderful instrument in many ways.

    I agree with Dr. Sivajokan about the history of the Drama in the medical schools were primarily for the purpose of entertainment including humorous in nature. (Sexual, medical incidents as well as impersonating and mimicry)

    But I am proud to say that from the beginning of our Medical School the Fine arts performance especially educational and conceptual theme drama and Broadway shows (Koothu) were traditionally performed by the medical students.

    I remember as 2nd Batch student in Kaithady in my 1st year (1979) performed a Thala Laya Naadakam (Rhythmic Broadway show) coached by Dr.Chandrakumar then our Physiology lecturer. Subsequently he coached and performed to the Jaffna public on how the south Indian kings dominated the Sri Lankan territory in Koothu form. It was really a hit.

    The pinnacle of my carrier when I was in my final year (1984) we performed to the Jaffna Public with the American Ambassador as our chief guest was ‘Death of a pocket watch’ coached by the famous Mr.Mounaguru. In that performance I acted as the old man who died was really a touching performance. In fact we performed so well that Mr.Mounaguru wanted to take this performance at national level but we politely refused because of time restrains.

    These facts are for the readers who did not know the history of our esteemed medical faculty. I have some pictures still preserved from some of these performance and will post it when time permits.
    Thanks
    Andy Somesan,
    Founder President of JMFOA
    Florida, USA

Leave a Reply