பெட்டகத்திலிருந்து…..

02_nomoretearsபுதிய மாணவர்களாக நாம் மருத்துவபீடத்தின் உடற்கூற்றியல் துறையில் அடியெடுத்து வைத்தபோது அங்கே தெளிந்த வர்ணம் பூசப்பட்ட சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த பெண்ணொருவரின் கறுப்பு வெள்ளை புகைப்படம் எம் அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது. செந்தளிப்புடன் மலர்ந்த முகம், ஒளிபொருந்திய கண்கள், சுருண்ட முடி,கள்ளங்கபடமற்ற சிரிப்புடன் கூடிய அந்த உருவம் அனைவரின் கண்களையும் ஈர்த்ததில் வியப்பில்லைத்தான்.

இற்றைக்கு ஏறத்தாழ மூன்று தசாப்தத்துக்கு முன்னர் அழிவின் விளிம்பில் இருந்த மருத்துவ பீடத்தைத் தூக்கிநிறுத்திய பெருமைக்குரிய அந்த முகத்தைப்பார்த்ததும் அதே மருத்துவபீட மாணவர்களாகிய எம்மனைவரின் மனங்களில் எழுந்ததோ ஒரே வினாதான். “யார் இவர்..?”

அவரின் இறப்பின் பின்னர் பிறந்தவர்களாக இன்று இறுதிவருடத்தைத் தொட்டு நிற்கும் மருத்துவபீட மாணவர்களாக அந்த கல்வித்திலகத்தின் சேவைகள் அரசியற் காரணங்களால் மறக்கடிக்கப்படாது இருப்பதற்காக பல ஆண்டுகளுக்குபின் மறுபிறப்பெடுத்திருக்கும் “நாடி” சஞ்சிகையின் சில பக்கங்களை அர்ப்பணம் செய்கின்றோம்.

இங்கே அவரின் படுகொலைக்கான காரணங்களையோ அதன் காரணகர்த்தாக்கள் பற்றியோ அவரது அரசியற் கருத்துக்களையோ நாம் ஆராய விளையவில்லை. அவரின் கொலைபற்றிய எத்தனையோ யூகங்கள் இருந்தாலும் அவ்யூகங்களுக்கு அப்பாற்பட்டு ஒரு நடுநிலைப்பார்வையில் ஓர் நல்ல விரிவுரையாளருக்காக ஏங்கித்தவிக்கும் மாணவர்களாக இவ்வாக்கத்தினை பிரசுரிக்கின்றோம். அவருடன் நேரடித்தொடர்புள்ள பல மூத்தோர்கள் இருக்கும்நிலையில் எம் சகமாணவர்கள் அறிந்துகொள்ளும் முகமாக வெறுமனே வாசித்தறிந்த சில விடயங்களை உள்ளடக்கியிருக்கும் இவ்வாக்கத்தில் குறைகள் இருப்பின் மன்னிக்குமாறு வேண்டுகின்றோம்.

21.09.1989 அன்று ஏறத்தாழ மாலை 6.00 மணியளவில் யாழ். மருத்துவபீடத்தை அண்மித்த சூழலில் கேட்ட துப்பாக்கிச் சத்தத்தைக் செவியுற்றவர்கள்; கொலைகள் மலிந்துவிட்ட அந்த நாட்களில் பத்தோடு பதினொன்றாக இன்னோர் உயிர் பறிக்கப்பட்டுவிட்டதென்று எண்ணினர். ஆனால் அது மருத்துவபீடத்தின் ஆன்மாவையே உலுக்கிய துப்பாக்கிச் சன்னங்களின் ஒலியென்பதை அவர்கள் அறிந்திலர். அவ்வாறு தலையில் சன்னங்களால் துளைக்கப்பட்டு வீழ்ந்துகிடந்தவர் வேறுயாருமல்ல: அன்றைய தினம் 2nd MBBS மாணவர்களுக்கான உடற்கூற்றியல் வாய்மொழி (Anatomy VIVA) பரீட்சையை திறம்பட நடாத்திமுடித்துவிட்டு தனது வீட்டுக்கான பதினைந்து நிமிட பயணத்தூரத்தை துவிச்சக்கர வண்டியில் கடந்துகொண்டிருந்த அன்றைய உடற்கூற்றியல் பிரிவின் தலைமைப்பொறுப்பிலிருந்த (Head, Department of Anatomy) ‘ரஜனி திரணகம M.B.B.S (Colombo), Ph.D (Liverpool)’ அம்மாதான்.

ஒரு நடுத்தர தமிழ் கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தில் 1953ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 23ஆம் திகதி நான்கு பெண்பிள்ளைகளில் இரண்டாவது பிள்ளையாகப் பிறந்த அவர் யாழ்ப்பாணக் கல்லூரியில் இளமைக்கல்வியைக் கற்றதோடு கொழும்பு பல்கலைக்கழக மருத்துவபீடத்தில் தனது மருத்துவப் படிப்பையும் முடித்து வெளியேறினார். களனி பல்கலைக்கழகத்தில் கற்ற சிங்கள பௌத்த பின்னணி கொண்ட தயாபால திரணகம என்பவரை மணம்முடித்த அவர் நர்மதா, சரிகா ஆகிய இரு பெண்பிள்ளைகளின் தாயானார். பல்கலைக்கழக விரிவுரையாளராக மட்டுமல்லாது தமிழ் மனித உரிமை செயற்பாட்டாளராகவும் பெண்ணியல் வாதியாகவும் அறியப்பட்ட அவர் எண்பதுகளில் மருத்துவபீடம் எதிர்நோக்கிய சிக்கல்களை முன்னின்று எதிர்கொண்டவர். 

1987ஆம் ஆண்டு காலப்பகுதியில் எமது பீடம் பல புத்திஜீவிகளின் வெளியேற்றத்தாலும் இந்திய ‘அமைதி’ படையின் ஆக்கிரமிப்பாலும் மூடப்படும் அபாயத்தை எதிர்நோக்கியிருந்த வேளையில் இரண்டு பெண்குழந்தைகளின் தாயாகவிருந்த போதிலும் மருத்துவ மாணவர்களையும் தன் குழந்தைகளாக நினைத்து தனியொருத்தியாக நின்று சுமைமிருந்த உடற்கூற்றியல் துறையை தலைமைதாங்கி வழிநடாத்திய துணிச்சல்மிகு பெண்மணி அவர்.

புத்திஜீவிகளின் வெளியேற்றம் காட்டாற்று வெள்ளம்போல் வெளிநாடுகளை நோக்கியிருக்கையில் உயிராபத்து இருந்த போதிலும் அவ்வெள்ளத்தில் எதிர்நீச்சலடித்து தன் மக்களுக்கும் தன் மாணவர்களுக்கும் சேவையாற்ற தாய்நாடு நோக்கிவந்த மனிதருள் மாணிக்கம் அவர்.

பிற்பகல் 4 மணி ஊரடங்கு உத்தரவினால் 12 மணியளவிலேயே வீதிகள் காலியாகும் அக்காலத்தில் தனியொரு பெண்ணாக ஒரு மரவேலைத் தொழிலாளியுடனும் இன்னும் ஒருசிலருடனும் பிற்பகல் 1.30 மணிவரை மருத்துவபீடத்தில் சிதிலமடைந்த தாழ்ப்பாளைச் சீராக்கும் ஒரு பற்றுறுதி கொண்ட விரிவுரையாளரின் வழிநடத்தலில் கற்கமுடியாது போனமை இக்கால மாணவர்களின் துர்ப்பாக்கியம். இத்தகைய அவரது பற்றுறுதி மருத்துவபீடத்தை சூழ்ந்திருந்த இந்திய இராணுவத்தைக்கூட ஈர்த்தது. அதனால்தான் அவர் அவர்களிடையே ‘Principal’ என அறியப்பட்டார் (Rajan Hoole, 2nd October 1989).

பல்கலைக்கழகத்தைத் திறந்து விரிவுரைகளை நடாத்துவதற்கு இந்திய அனுமதிக்காக காத்திராமல் தனது நண்பர்களை உற்சாகப்படுத்தி இராணுவ ஆக்கிரமிப்புக்குள்ளாகி சேதமடைந்திருந்த பீட வளாகத்தைச் சீரமைத்து 1987ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதமளவில் அதன் மீள்திறப்புக்கு உந்துசக்தியாக இருந்தவர் அவர்.

உடற்கூற்றியல் பீடத்தினையே தன் வீடுபோல பாவித்து அங்கேயே உண்டு உடுத்து உறங்கும் ஒரு அர்ப்பணிப்பு மிக்க தலைமையாக அவர் விளங்கினார் என்பதை அவருடன் பணியாற்றிய எம் விரிவுரையாளர்கள் மூலம் செவிவழியாக அறிந்துள்ளோம். ஒரு சிறந்த உடற்கூற்றியல் அருங்காட்சியகத்தை (Anatomy museum) உருவாக்குவதற்காக அதற்கு தேவையான மாதிரிகளைச் சேகரித்து அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக இருந்த பொருட்களை ஒன்றாக்கி அதனை ஓரளவுக்கு முழுமைப்படுத்தியவர் அவர் என்பதையும் கேள்வியுற்றுள்ளோம்.

அரச மற்றும் இந்திய படைகளினால் கொல்லப்பட்ட மாணவர்களின் கொலை தொடர்பில் எதிர்ப்பை பதிவுசெய்து விசாரணைகளை முன்னெடுக்க பல்கலை நிர்வாகம் உடன்படாததை அடுத்து செனட்டிலிருந்து அவர் கண்ணீருடன் வெளியேறிய கதைகளையும் வாசித்து அறிந்துள்ளோம் (Observer magazine, London, 29th April 1990).

எண்பதுகளில் நடந்த நிகழ்வுகளை அடிப்படையாக வைத்து மூன்று சக விரிவுரையாளர்களுடன் இணைந்து அவர் எழுதிய ‘முறிந்த பனை (The Broken Palmyra)’ எனும் நூல் நடுநிலைப்பார்வையில் இந்திய இராணுவம் மற்றும் ஆயூதக்குழுக்கள் உட்பட பலரையும் விமர்சித்திருந்தது. இது அவரது குறிப்பிடத்தக்க படைப்பாக அமைந்ததோடு பல்வேறு விமர்சனங்களையும் எதிர்கொண்டது. ஆனால் அதில் தீர்க்கதரிசனத்தோடு குறிப்பிடப்பட்ட பலநிகழ்வுகள் இன்று நிஜத்தில் நடந்தேறியிருப்பது வியப்பு கலந்த துயரத்தோடு அதை நோக்கவைக்கிறது.

இதுமட்டுமன்றி அவர் மனித உரிமை களுக்கான பல்கலைக்கழக ஆசிரியர் சங்கத்தின் யாழ் கிளையினைத் தோற்றுவித்து எங்கெல்லாம் மனித உரிமை மீறப்படுகின்றதோ அங்கெல்லாம் குரல்கொடுத்தார். அதேவேளை யூத்தப்பின்னணியில் கொடுமைகளுக்குள்ளாக்கப்பட்ட பெண்களின் மறுவாழ்வுக்காகவும் பாடுபட்டார்.

இத்தகைய பரந்த சமுகப்பார்வையுடன் மாணவர்களுக்கு தாயாகயும் நண்பியாகயும் கண்டிப்புள்ள விரிவுரையாளராகவும் பலபரிமாணங்களில் திகழ்ந்த அவர் ஆயுதத்தால் மௌனிக்கப்பட்டது மருத்துவமாணவர்களாகிய எமக்கும் எம் தமிழ் சமுதாயத்திற்கும் ஈடுசெய்யமுடியாத பேரிழப்பு என்பதில் எவ்வித மாற்றுக்கருத்துக்கும் இடமில்லை. ஆயினும் அண்மையில் பல்கலைக்கழகத்தில் ஏற்பாடுசெய்யப்பட்டிருந்த அவரது இருபத்தைந்தாவது ஆண்டு நிகழ்வும் அரசியலாக்கப்பட்டதன் விளைவாக இறுதிநேரத்தில் ரத்துசெய்யப்பட்டது. வெவ்வேறு அரசியல் கொள்கைகளைத் தழுவியிருந்த போதிலும் இன்றும் எமது பீடத்தின் முன்னேற்றத்திற்காக அரும்பாடுபடுகின்ற பல விரிவூரையாளர்கள் உள்ளனர். எதிர்காலத்தில் வெறுமனே அரசியல் காரணங்களுக்காக அவர்களுடைய நினைவு நிகழ்வுகளுக்கும் இதே நிலைதான் ஏற்படுமா எனும் வினாவுக்கு காலம்தான் பதில் சொல்லவேண்டும்.

Vinitharan & Paul Bright – 33rd Batch


 

The Cover Page of Naadi -12

The Cover Page of Naadi -12

This article by Vinitharan & Paul Bright, (33rd Batch), appeared in the MSU Magazine - "Naadi - 12" published in December 2014

 

Editor MSU

Editor of MSU

You may also like...

Leave a Reply