ஒரு House officer இன் நாட்குறிப்பேட்டிலிருந்து…

ஒரு House officer இன் நாட்குறிப்பேட்டிலிருந்து…

By: Dr. B. Thileebphan, 30th Batch

 

“வாழ்க்கை என்பது பழங்கள் நிறைந்த கூடை”Ho's Diary

என்று யாரோ ஒரு அறிவாளி அரசன்

அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வானாம்.

நானும் சொல்கிறேன்.

“Internship அனுபவம் என்பதும் பழங்கள் நிறைந்த கூடை தான்!”

சில சமயங்கள் அந்தப்பழங்கள் இனிக்கலாம்.

சில சமயங்கள் அந்தப்பழங்கள் புளிக்கலாம்.

சில சமயங்கள் அந்தப்பழங்கள் சுவையேதுமற்றதாய் கூட இருக்கலாம்.

எந்த ஒரு முன்னனுபவமுமின்றி மலையளவு பொறுப்புக்களை சுமந்தபடி வைத்திய விடுதிக்குள் நுழையும் போது நீங்கள் ஒரு பேரரசன் போல உணரத்தப்பட்டாலும் சிலசமயங்களில் ஒரு அடிமை போலவும் மாற வேண்டியிருக்கும் என்பதை அறிந்திருக்க வாய்ப்பிருக்காது.

அரசனாகவும், அடிமையாகவும் வாழ்ந்து நிரப்பிய என் பழக்கூடையிலிருந்து சில பழங்களை உங்களிடம் தருகின்றேன்.

உண்பதோ அல்லது உற்றுப்பார்த்துவிட்டு என்னைச் சபித்தபடி தூரஎறிவதோ  உங்கள் இஷ்டம்!

பொய்மையும் வாய்மையிடத்துப் புரைதீர்த்த நன்மை பயக்கும் எனின்”

உலகத்திலே இருக்கின்ற கணித மேதைகளுக்கெல்லாம் சவால் விடுகின்ற விடயமொன்றை நான் சாதாரணமாக தீர்க்கப் பழகிக் கொண்டது இங்குதான்.

எனது Boss வயிற்றை சற்று இறுக்கி அழுத்தும் போது யாராவது ஒரு நோயாளி முகத்தை சுளித்துவிட்டால் எனக்கு அன்று கெடுகாலம் தான்.

Boss சொல்வதற்கு முன்னதாகவே நானே BHT இல் எழுதிக் கொண்டு விடுவேன், Urgent USS என்று.

இவ்வாறாக அமத்தி அமத்தி அவராக ஓயும் வரைக்குமோ, அல்லது முகத்தைச் சுளித்தால் வயிற்றை வெட்டி ஏதும் operation  செய்து விடுவார்களோ என்று பயந்து நோயாளியாகவே சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் வரைக்கும் Urgent USS சேர்ந்து குவிந்துவிடும். எப்படியும் ஒரு நாளைக்கு ஐந்தாறு urgent வந்து விடும். அட இதில் என்ன பிரச்சினை இருக்கப்போகிறது என்று நினைத்துவிடக்கூடாது.

இதில் தான் இருக்கிறது சிக்கலே. ஒரு நாளைக்கு எமக்கென்று ஒதுக்கப்பட்டுள்ள USS ஒதுக்கீடுகள் இரண்டு. இரண்டு ஒதுக்கீடுகள் ஆனால் ஆறு பேருக்கு செய்ய வேண்டும். இரண்டு வாய்ப்புகளில் ஆறு நிகழ்வுகள். யாரால் முடியும்? இங்கு தான் உலக மகா கணித மேதைகள் தோற்றுப்போக நான் வென்றவனாகின்றேன்.

ஆறு Urgent USS ஐ தூக்கிக் கொண்டு அங்கு போனால் ஒருமுறை தூக்கிலிட்டுக் கொன்ற பின்னும் கோபம் அடங்காமல் செத்தவனையே ஆறுமுறை துக்கிலிடுவார்கள். அப்படிப்பட்ட இடம் அது.

இதற்குப் பயந்து பின்வாங்கி ஆறில் ஒன்று குறைத்துச் செய்துவிட்டால் கூடக் குனிய வைத்து குத்தப்படும் இங்கு. குத்தப்படுவதைவிட தொங்க விடப்படுதலே மேலெனக் கருதி, தூக்கு மேடைக்குச் செல்லும் சுதந்திர போராட்டவீரன் போல ஒருவித கம்பீரத்துடன் உள்ளே சென்றால்,  ஒரு 10-15 நிமிட பாரத யுத்தத்தின் பின் வெற்றியுடன் வெளியே வருவேன். உள்ளே பட்ட அவமானங்கள், வெளியே வரும்போது tie ஐ தூக்கிச் சரிப்படுத்தி மறைத்துக் கொள்வதில் எனக்கொரு திருப்தி.

இதில் என்ன கடினம் என்றால் எப்படி பொய் சொன்னாலும் நம்பமாட்டோம் என்று பிடிவாதமாயிருக்கும் அவர்களிடம் என் வித்தையைக் காட்ட, நான் அதிக நேரம் மூளையைப் பிழிய வேண்டியதாயிருந்தது.

ஆனால் இவற்றையெல்லாம் தாண்டி இன்னொரு அப்பாவிக் கூட்டம் ஒன்றும் இருந்தது.

என்னதான் பொய் சொன்னாலும் எல்லாவற்றையும் நம்புவோம் என்றபடி  இருந்தார்கள் அவர்கள்.

அவர்களிடம் அவர்கள் வைத்திருக்கும் நேரச்சட்ட திட்டங்களை எல்லாம் மீறி விருப்பமான நேரங்களில் எல்லாம் இரத்தம் வாங்கி என் நோயாளிகளுக்கு ஏற்றும்போது நான் என்ன சொன்னாலும் நம்ப ஒரு கூட்டம் உள்ளது என்பதை நினைத்து நினைத்துப் பரம ஆனந்தம் அடைவேன்.

எனது Urgent USS வெற்றியெல்லாம் எனக்கே ஆப்பாகி முடிந்ததுதான் பெரும்  சோககக்கதை. ஐந்தாறாக இருந்தது, எனது தொடர் வெற்றிகளின் பின் பத்துபதினைந்தாக மாறி விட்டதை என்னவென்று சொல்லியழ?

என்னதான் மனிதர்கள் எல்லோரும் தங்களுக்கென்று தனித்தனி மொழிகளை வைத்துக் கொண்டு தலைவலியைக் கொடுத்துக் கொண்டு இருந்தாலும் எல்லோருமே மற்றவர்களுக்குப் புரியும்படி ஒரே மாதிரியே சிரிக்கின்றார்கள். ஒரே மாதிரியே அழுகின்றார்கள் அந்த அளவிலாது நிம்மதி.”

ஒரு செக்கன் பிந்துவதனாலோ, முந்துவதனாலோ உலகத்தில் பாரதூரமான விடயங்கள் நடந்திருக்கின்றன நேரத்தை எப்படி முகாமைத்துவப்படுத்துவது, அதுவும் எப்படி செக்கன் பிசகாமல் தொடங்குவது முடிப்பது என்பது என்னைப் பொறுத்தவரையில் உலக பிரச்சனைகளைவிட  மானத்தைக் காத்துக் கொள்ளும் பிரச்சனை.

Internship இன் ஆரம்ப காலங்களில் மொழி தெரியாமல் விடுதிச் சுற்று (Ward round) செல்கின்ற போது இரண்டு பக்க கன்னங்களிலும் ஓங்கி அறைந்த பின் “நொய்ங்” என்றபடி காதுக்குள் ஒருவகை “Mute” சத்தம் வருமே அதுபோல, என்ன அதுபோல,  சாட்சாத் அப்படியேதான் இருக்கும் நிலைமை.

அப்பொழுதுதான் அந்தச் சங்கடம் நிகழும்…

திடீரென்று எல்லோரும் சிரிப்பார்கள்,  அநேகமாக அது Boss சொன்ன ஒரு  நகைச்சுவையாக இருக்கலாம். அந்தச் சிரிப்புச் சத்தம் தொடங்கும் அந்த செக்கனை மூளை கன கச்சிதமாக கவ்விக்கொள்ள வாய் இளிக்கத் தொடங்க வேண்டும். கொடுமையிலும் கொடுமை நகைச்சுவை விளங்காமல் சிரிப்பது அல்லது நகைச்சுவை என்று விளங்காமலே சிரிப்பதுதான்.

எப்படி Micro செக்கன் பிசகாமல் சிரிக்க கட்டளை இட்டதோ அதுபோல  சிரிப்பை நிறுத்தவும் மூளை கட்டளையிடும். தவறிப் போய் ஒரு செக்கன் கூட சிரித்து விட்டால் சரி எல்லோரும் திரும்பிப் பார்ப்பார்கள். அதன் பின் ஒன்றும் சொல்லத் தேவையில்லை கூட்டத்தில் கட்டுச்சோத்தை அவிழ்த்தது போலத்தான் நிலைமை.

சிங்களத்தை தமிழில் எழுதி வைத்து பாடமாக்கத் தொடங்கிய நேரம்.

ஒரு பக்கமாக Admissions குவிந்து கொண்டிருக்கிறது. பார்வையிட வேண்டிய BHTஐ தூக்கிக் கொண்டு வெளியில் வந்து பெயரை அழைக்கத் தொடங்கினேன்.

“ஹெட்டியாராய்ச்சி….”

“வெட்டியாராய்ச்சி….”

சற்றுத் தூரத்தில் உச்சரிப்புப் பிழையுடன் தனது பெயர் அழைக்கப்பட்டதால் திடுக்கிட்டு கலக்கத்துடன் எழும்பி நின்றபடி “மாத்தையா” அழைப்பது தன்னையா என்று குழம்பியபடி அந்த அப்பாவி ஜீவன் பரிதாபமாக என்னைப் பார்த்துக் கொண்டுவருவதா இல்லையா?? என்ற போராட்டத்தில் நின்றது.

நானோ எரிச்சல் பட்டவாறு “என்ன கொடுமையடா இது பேரைக் கூப்பிட்டா வந்து தொலைக்க வேண்டியது தானே!” என்று மனதுக்குள் திட்டியபடி வரும்படி கையால் சைகை செய்தவாறு நான் பாடமாக்கிய சிங்களத்தில் வரும்படி அழைத்தேன்.

இம்முறை அந்த மனுஷன் குழப்பம் உச்சமடைந்து வெருண்டே போய்டவிட்டது.

நானும் குழம்பி விட்டேன்

“என்னடா இது?”

திடீரென என்னருகில் வந்த தாதி என்னை மெதுவாக சுரண்டி சொன்னாள்

“Doctor! “யண்ட” என்றால் போங்கோ என்று அர்த்தம்”

அவ்வளவுதான், வைத்திய அறைக்குள் ஓடிப்போன நான் அரை மணித்தியாலமாக வெளியில் தலைகாட்டவில்லை.

ஒருவரின் மொழியை மற்றவர் அறிந்திரா விட்டால் என்னைப் பொறுத்த வரையில் இருவருமே முட்டாளாக வேண்டியதுதான்.book and pen

எனது விடுதியில் Jurassic Park ஒன்று உள்ளது.

உடனே பயந்து விடாதீர்கள். என்னடா டைனோசர்களை எல்லாம் வைத்து வைத்தியம் செய்கிறார்களா என்று. எங்கள் விடுதியில் Acute on Chronic Side ஐ செல்லமாக அவ்வாறுதான் அழைப்போம். அந்த  Jurassic Park இல் நெடுங்காலம் கோட்டை கொத்தளம் எல்லாம் கட்டிக்கொண்டிருந்த நோயாளி ஒருவர் எங்கள் வைத்தியத்தினாலோ, அல்லது அவரது நல்ல காலத்தினாலோ தெரியாது தேறிவந்து விட்டார்.

ஆகவே அவரை அடுத்த நாள் Discharge செய்வதற்குத் திட்டமிட்டு வைத்திருந்தோம்.

அன்றிரவு ward round இற்கு வந்த SHO மழைக்குத்தான் விடுதிப்பக்கம் ஒதுங்குவார். அன்றிரவு உண்மையிலேயே நல்ல மழை. எல்லா நோயாளிகளையும் பார்த்துவிட்டு இந்த நோயாளி முறை வந்ததும்

“What is the plan.……….? என்றார்.

ஏற்கனவே அந்த நோயாளி discharge ஆகப்போவதில் எனக்கிருந்த சந்தோசத்தில் என்னிலை மறந்துவிட்டேன். ஏனெனில் எனது அரைவாசி on call நாட்களின் தூக்கத்தைத் தின்றுதான் அவர் தேறியிருந்தார்.

ஆகவே ஒருவித பெருமிதத்துடன் அவரின் பிரச்சனைகளையும் நாங்கள் குணமாக்கிய முறைகளையும் follow up plan  ஐயும் SHO வியந்து பாராட்டப்போகிறார் என்ற எதிர்பார்ப்பில் சொல்லிக்கொண்டிருந்தேன்.

கேட்டுக் கொண்டிருந்த அவரின் முகத்தில் ஈயாடவில்லை.

சரி, ஈ எல்லாம் ஆடவேண்டாம், கடைசி ஒரு சிரிப்பையாவது உதிர்க்கலாமே என்று மனதுக்குள் குமுறியவாறு நின்ற என்னிடம் அவர் சொன்னார்.

“Sorry மல்லி, I couldn’t understand Tamil”

இப்பொழுது எனக்கு ஈயாடவில்லை.

ஓ…… தன்னிலை மறந்த போதும் தன்னை யறியாமலே பேசவருவதுதானே தாய்மொழி என்பது.

குழந்தை மனத்தோடு சிந்தப்படும் கண்ணீர் துளியொன்று இராட்சத அலைபோலாகி உள்ளங்களையும் உலகங்களையும் உலுக்கிப் போடுகிறது. அவகர்ளின் நன்றி ஒரு குழந்தையின் மனதைப்போல புனிதமாக இருந்தது…”

அன்று ஒரு பெரியவர் எனது விடுதியில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார்.

அவரைப் பார்க்கும் போது வழமைக்குமாறாக  ஏதோ ஒன்று நெருடியது. அவர் சிரித்துக் கொண்டிருந்தார். அது வழமைக்கு மாறாக இருந்தது. நோயாளி போல் தோன்றவில்லை. நான் இதுவரை பார்த்திருந்த நோயாளிகள் யாரும் என்னிடம் சிரித்தபடி வரவில்லை. ஆனால் அவரிற்கு அருகில் நின்ற அம்மாதான் பதட்டமாய் நின்றாள். என் முகத்தை அடிக்கடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வறுமையின் சாயல் மட்டும் அவர்களிருவரிலும் தெரிந்தது.

அவரை பார்வையிட அழைத்தேன்.  வழமையைவிட விடுதி அனுமதி கூடவாக இருந்தநாள் அது. ஆகவே அவரது அனுமதியில் எனக்கு அவ்வளவாகவே அபிப்பிராயம் இல்லை. அவர் சிரித்தபடி வந்தார்.

அவரைப் பார்வையிடத் தொடங்கினேன். அதிருப்தி மனசுக்குள் முட்ட வேலைப்பளு விரக்தி மூட்ட முணுமுணுக்கத் தொடங்கினேன்.

“ஆசுப்பத்திரிப்பக்கம் வந்து இரண்டு நாள் தங்கி படுத்துவிட்டு போகாவிட்டால் இவர்களுக்கெல்லாம் விடியாது…..”

அவரிற்கு கேட்டிருக்கும், அதைப்பற்றி எனக்கு கவலை இல்லை. இன்னும் சிரித்துக் கொண்டே இருந்தார்.

அடுத்தநாள் அவரை பார்வையிடும் போது  அவரது இரத்த பரிசோதனைகள் அவரிற்கு குருதிச்சோகை இருப்பது அறியப்பட்டது. அப்பொழுது ஒருவித குற்றவுணர்ச்சியுடன் உண்மையொன்று எனக்கு உறைத்தது. “சிரித்துக் கொண்டிருப்பதால் நோய் இல்லை என்றாகிவிடாது..”

இரத்தமேற்றப்பட்டு மேலதிக சோதனைகளுடன் அவரை மறுபடியும் Clinic இல் பார்வையிடும் திட்டத்துடன் discharge செய்யப்பட்டார்.

நான் எனது அறையிலிருந்தபடி எழுதிக்கொண்டிருந்தேன். அந்த பெரியவர் என்னறைக்குள் வந்தார்.

வந்தவர் அரை மண்டியிட்டு இருகரங்களையும் கூப்பி “உங்களுக்கு பிரதிபலன் உண்டாகட்டும்” என்றபடி என்னை வணங்கினார்.

அது அவர்கள் புத்த பெருமானை வழங்கும் முறை.

எனக்கோ தர்ம சங்கடமாகிப் போயிருந்தது.

பின்பு அவர் பேசினார்.

“ஐயா, எனது தம்பி சமீபத்தில் தான் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துபோனார். அதனால் தான் பயந்து போன எனது குடும்பத்தார் என்னை வைததியசாலையில் அனுமதித்து விட்டார்கள்” என்றார்.

நான் கடினப்பட்டு சிரிக்க முயன்றேன்.

பின்பு எனது மேசையில் ஒரு பொதியை வைத்துவிட்டு இது என்னுடைய சிறிய பிரதியுபகாரம் என்றார். அதை நான் மறுதலிப்பதா, மறுதலித்தால் அவர் மனம் புண்படுமா என யோசித்து முடிக்குமுன் அந்த பெரியவர் மீண்டும் ஒருமுறை குனிந்து வணங்கிவிட்டு விடைபெற்று போய்விட்டார். எனக்கு மனது கனத்துப் போயிருந்தது. அந்தப் பெரியவரோ ஏழை போலிருந்தார் அவர் பிரதியுபகாரமாக தரும்படி பெரிதாக நான் செய்துவிடவில்லை. என் கடமையைதான் செய்தேன். சொல்லப்போனால் அதை செய்வதற்கு சற்று எரிச்சல் வேறுபட்டுக்கொண்டேன்.

இப்போது பொதியை எடுத்துப் பார்த்தேன். பார்த்தது மாத்திரமே இதயம் கனதியாகி என் கண்களில் ஈரம் கசியத் தொடங்கியிருந்தது.

எனக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் போன போன இடங்களில் பேனையை வைத்துவிட்டு பின்பு எங்கெல்லாமோ தேடித்திரிவேன். பின்பு பல்லிளித்தவாறு யாரிடமாவதுகையேந்துவது வழக்கமான கதை. அதை அந்த ஏழைப் பெரியவர் கவனித்திருக்க வேண்டும்.

அந்த பொதிக்குள் நீலம், சிவப்பு, கறுப்பு எனப் பேனைக் கட்டுக்கள் இருந்தன.

என்னைப் பொறுத்தவரையில் அவை பேனைகளாகத் தெரியவில்லை. ஒவ்வொன்றும் ஆயிரம் ரூபாய்க் கட்டுக்களாகவே தெரிந்தது.

அன்றிலிருந்து தேவைப்படும் நேரத்திலெல்லாம் அந்தப் பேனைக் கட்டுக்களிலிருந்து எடுத்து எழுதிக்கொள்வேன். யாரிடமும் கையேந்துவதில்லை.

நீங்கள் எப்போதுமே அவர்களுக்கு கடவுள்களாக இருக்க விதிக்கப்பட்டவர்களல்ல. சிலநிமிடங்கள் கடவுள்களாகவிருங்கள். அது அவர்களுக்கான வாழ்கையை மீட்டுத்தரும். உங்களது சைத்தான் நிமிடங்களால் இருட்டுக்குள் விழும். அவர்களையும் தாண்டி படுவேகமாக அதிபயங்கர இருட்டுக்குள் விழுத்தப்படுவீர்கள்.”

 

வழக்கம் போல காலை உணவைக் கண்டிராத வயிறு புகையத்தொடங்கியிருந்தது. அதையும் பிழை சொல்ல முடியாது பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்து மதிய உணவைத்தான் அது கேட்கிறது. ஏற்கனவே குடித்த 50% Dextrose இன் சக்தி முடிந்து விட்டது போலும். சற்று மயக்கமாயிருந்தது.

ஓடிப்போய் வயிற்றுக்குள் எதையாவது போட்டுவிட்டு திரும்ப ஓடி வந்துவிடலாம் என்று தப்புக் கணக்கு போட்டபடி இருக்கையிலிருந்து எழுந்தேன்.

“Doctor, haematemesis patient arrest” என்று அபாய ஒலிஎழுப்பியபடி என்னை நோக்கி ஓடி வந்தாள் ஒரு தாதி.

உள்ளங்காலிலிருந்து உச்சந்தலைவரை கோபம் புடைத்தேறியது.

“இந்த பாவி இப்பதான் arrest ஆகனுமா?”

முட்டாள் தனமான கேள்விதான்.

என்ன செய்ய, பசிதான் அப்படிக் கேட்டது.

“சாப்பிட நினைத்தாலே arrest ஆகிறார்களே”

விரக்தியுற நோயாளியிடம் ஓடினேன்.

நோயாளியை கண்ட மாத்திரம் என்னுள் மாய மாற்றம்.

கணப்பொழுதில் முழுச்சக்தி கொண்ட இயந்திரம் போலானேன். கட்டளைகள்

சடசடவென் பறந்தன. வாயு வேகத்தில் மனோவேகத்தில் செயலிறங்கி arrest ஐ உறுதிப்படுத்திக் கொண்டு ஒரு குரங்கு போல கட்டிலில் பாய்ந்து ஏறி  CPR ஐ தொடங்கினேன்.

பத்துப்பதினைந்து நிமிடப் போராட்டத்தின் பின் அந்த நோயாளியை உயிர்ப்பித்தோம்.

பின் தேவையானதை செய்துவிட்டு இருக்கையிலிருக்கத்தான் பசியை உணரத்

தொடங்கினேன்.

சாப்பிடச் சென்றுவிட்டேன்.

அடுத்தநாள் காலை,

நடுவிடுதியில் அந்த நோயாளியின் மனைவி நான்கு பிள்ளைகளுடன் வரிசையாக ஒரே நேரததில் என் காலில் விழுந்து வணங்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.

.நானோ “ஐயோ அம்மா எழும்புங்கள்” என்று செய்வதறியாது தடுமாறினேன்.

அவளின் கடைசி மகன் சிறு பாலகன் எழுந்திருக்க முயன்றான். அவனிற்கு ஏதும் புரியப்போவதில்லை.

அப்பொழுதுஅந்தப் பெண்ணின் கண்ணில் இருந்து பொல பொலவென கண்ணீர் கொட்ட தொடங்க சொல்கிறாள்.

“எங்களது கடவுள் உங்களிடம்தான் இருக்கிறார்…”

இப்பொழுது அந்தச் சிறுபிள்ளை முன்பை விட வெகு சிரத்தையாக மண்டியிட்டுவணங்கினான்.

என்னைப் பொறுத்தவரை அது 15 நிமிட பாரதூரமான வேலை, எனக்கு வேண்டியதெல்லாம் தெரிந்த எல்லாவற்றையும் விருப்பு, வெறுப்பு எதுவுமின்றி கடுகதியில் செய்து அந்த உயிரைப் பிடித்து வைத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதுதான்.

அவ்வாறு அந்த வேலையை முடித்தபின் பசிகிள்ளும் வயிற்றுடனும் வலி கொள்ளும் கைகளுடனும் அடுத்த நோயாளியைப் பார்க்கச் சென்று விடுவேன்.

நான் ஒரு உயிரைக் காப்பாற்றியிருக்கின்றேன் என்பதே மறந்து போய்விடும்.

அந்த உயிரைக் காப்பாற்ற முடிந்ததால் இந்த ஐந்து ஜீவன்களின் வாழ்க்கை இடர்பட்டுப்போகாதிருக்க உதவியிருக்கின்றேன் என்பதையெல்லாம் உணர்வதேயில்லை.

வைத்தியர்கள் கடவுளுக்கு நிகர் என்கிறார்கள். அது உண்மையானதா என சில நேரம் என்ன பல நேரம் என்னை நானே கேட்டுக்கொள்வதுண்டு.

இவ்வாறான சில கணங்களில்தான் நான் எனது கேள்விகளுக்கெல்லாம் பதிலுணர்வேன்.

இது இன்னொரு மனநிலை.

உங்களைச்சுற்றி நாலுபேர் ஒரேயடியாக இறக்கும் பொழுது உங்கள் மனநிலை

எப்படியிருக்கும். அதுவும் உங்களால் காப்பாற்றப்பட வேண்டியவர்கள். உலகத்திலே மிகவும் மோசமான வெறுப்பும் விரக்தியும் வரும் கணங்கள் அவை.

அது நடந்ததும் Jurassic park இல் தான்.  ஒரு நோயாளிக்கு பாரதூரமான மாரடைப்பு, அடுத்த நோயாளி சிறுநீரக பழுதின் இறுதிநிலை என நான்கு வெவ்வேறு நிலமைகள். சிரேஷ்ட வைத்தியர்களுக்கு அறிவித்தபடி நானோ இயந்திரம் போல இயங்கிக் கொண்டிருந்தேன். நிலைமை மோசமாகிறது. எனது செயல்திறன் வலுவிழந்து போக என்னையும் மீறிய நிலையில் இறப்புக்களை அனுமதிக்கின்றேன்.

அப்பொழுது தோன்றும் விரக்தியில் மனது கத்தும்.

“இப்படியே எல்லோரும் செத்துப் போங்கள்!

எனக்கும் ஏதாவது வந்து தொலையக் கூடாதா? இந்தத் தொழிலைச் செய்வதிலும் பார்க்க நிம்மதியாக செத்துப் போகலாம்”

இப்பொழுதும் நான் கடவுள் தானா….?

தூங்கமுடியாது என்று சர்வநிச்சயமாகத் தெரிந்தபின்னும் ஒரு சில நிமிடங்களாவது தூங்கிவிட வேண்டும்என்ற நப்பாசையுடன் நித்திரைக்கென செல்லும் அந்த இரவுகள்… கண்ணீரில் கரைந்த இரவுகள்…”

எனக்குத் தெரிந்த வரையில் கடவுள் மட்டும் தூணிலும் துரும்பிலும் இருப்பதில்லை.

Post casualty  நாளில் நோயாளிகள் கூட தூணிலும் இருப்பார்கள் துரும்பிலும் இருப்பார்கள். அப்பாடா! ஒருமாதிரியாக  எல்லோரையும் பார்த்துமுடித்தாயிற்று என நிம்மதிப் பெரு மூச்சு விடுகையில் பக்கத்து விடுதிக்கு அருகாமையிலுள்ள கட்டிலுக்கடியிலிருந்து ஒரு அபயக்குரல் கேட்கும்

“மாத்தையா! என்னைப் பார்க்கவில்லையா?”

எல்லாவற்றையும் முடித்துக்கொண்டு தூங்க oncall அறைக்குள் செல்லும்போது சாமக்கோழி கூவத்தொடங்கிவிடும். இந்த நேரங்களில் தான் பின் தூங்கி முன் எழும் பத்தினிகள் பற்றி ஒரு உயர்வான மனப்பதிவு ஏற்படும்.

“சொர்க்கமடா” என கட்டிலில் விழுந்து அரைகுறையாக கண்ணை மூடும் கணங்களில் எங்கிருந்தோவரும் கரப்பான் பூச்சிகள் பகலில் அவற்றை மருந்தடித்தும் நசுக்கியும் கொன்ற காழ்ப்புணர்ச்சியில் என்னை வெறுப்பேற்றி என் அருமையான தூக்கத்தை கெடுக்க முயலும் அதை கவனம் செய்யாது கண்ணை மூடி சயனத்தில் ஆழும்போதுதான் அது வந்து தொலைக்கும்;

தொலைபேசி அழைப்பு.

“Doctor பத்தாம் கட்டில் Patientற்கு கடைசி  இரண்டு மணித்தியாலமாக Urine output இல்லை வந்து பார்க்க முடியுமா?”

“ஆ… கொள்ளையில போக எவன் தான் இரண்டு மணித்தியாலத்திற்கொருக்கா Urine pass பண்ணுவான். நானே ஒரு நாளைக்கு ஒருக்கா அல்லது இரண்டு தடவை தான்,  casualty  எண்டா அதுவும் இல்லை.

மனிதரை நிம்மதியா இருக்க விடுங்கடா….”

இப்படியெல்லாம் சொல்ல முடியாது.

“Ok Miss நான் வந்து பார்க்கிறேன்” என்று மட்டும் தான் சொல்ல முடியும்.

அங்குபோய் பார்த்து முடித்துபின் urinary catheter போடுவதற்கு முடிவெடுத்து அதைப் போடும் போது எல்லோரும் வாயைப் பிளந்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருப்பார்கள். எல்லோருடைய எதிர்பார்ப்பும் அந்தக் குழாயினூடாக சிறுநீர் வருவதைக் கண்குளிர காண்பதுதான். குழாயினுள் அந்த மஞ்சள் நிறத் திரவத்தைக் காணும்போது பெறும் ஆனந்தத்தை சொல்ல வார்த்தையில்லை.

தேவர்களும் அசுரர்களும் பாற்கடலைக் கடையும்போது அமிர்தத்தைக் கண்டு இன்புற்றிருப் பார்களோ அதன் ஆயிரம் மடங்கிற்கும் அந்த உவகை.

என்னைப்போன்று இவ்வாறு சிறுநீரில் கரைந்த இரவுகளால் துன்பப்பட்ட என் சகஜீவராசிகளுக்கு இது சமர்ப்பணம்.

“Internship என்பது பழங்கள் நிறைந்த கூடை”

யாரோ ஒரு அறிவாளி House officer அடிக்கடி சொல்லிக் கொள்வானாம்.

The Cover Page of Naadi -12

The Cover Page of Naadi -12

This article by Dr. B. Thileepban, (3oth  Batch), appeared in the MSU Magazine - "Naadi - 12" published in December 2014

Editor MSU

Editor of MSU

You may also like...

5 Responses

  1. Thank you Theelibphan anna for your nice article 🙂

  2. Gerard says:

    Great article anna… 🙂

  3. naresh says:

    nice really good article

  4. Mayooran says:

    Well done…. brooo

  5. thileebphan says:

    Thank you all my dear brothers,you made me to write this.

Leave a Reply